Punkt oporu Węgierska Górka

 

        WĘGIERSKA GÓRKA - miejscowość w Beskidzie Żywieckim w rejonie miast Żywiec. W planie fortyfikacyjnym odcinka karpackiego zamierzano ją umocnić schronami fortyfikacji stałej. Już od kwietnia 1939 roku pracowała tam w terenie specjalna komisja Sztabu Głównego pod kierunkiem płk. dypl. Tadeusza Zieleniewskiego, zajmująca się rozplanowaniem fortyfikacji stałych w tym rejonie. Fortyfikacje te miały zamknąć przesmyki górskie miedzy innymi w rejonie Węgierskiej Górki. 24 czerwca zapadła decyzja o rozpoczęciu budowy fortyfikacji w tym rejonie. Projektowane schrony bojowe miały być odporne na pociski 105-220 mm. Ich uzbrojenie to głównie: ckm, działka ppanc. działa 75 mm. W rejonie Węgierskiej Górki planowano wybudować 16 schronów bojowych, w skład których miały wchodzić również ciężkie tradytory artyleryjskie. Prace budowlane przy fortyfikacjach stałych intensywnie trwały do wybuchu wojny. Mimo ogromnego wysiłku plan budowy 16 obiektów nie został zrealizowany. Do wybuchu wojny w Węgierskiej Górce wybudowano ich jedynie 5. Nie były one jednak w pełni wyposażone. Brakowało w nich kopuł bojowych, dostarczona amunicja do dział w większości nie miała zapalników (nie dojechały), a amunicja do broni maszynowej dostarczona została dopiero 1 września 1939 roku, już po wybuchu wojny. Dnia 3 września, po trzydniowej obronie pozycji, ostatni polski żołnierz opuścił schrony w Węgierskiej Górce. Sąsiednie ufortyfikowane pozycje w rejonie Przyborowa i Krzyżowej nie uczestniczyły w walkach w czasie kampanii wrześniowej (zostały ominięte).

 

Widok schronów w Węgierskiej Górce - stan obecny

 Plan rozmieszczenia fortyfikacji punktu oporu Węgierska Górka

Obiekt nr 1 - Schron - tradytor artyleryjski o odporności C, uzbrojony w dwie armaty 75 mm, ckm i rkm. Planowano uzbroić schron w kopułę pancerną (kopuły nie zamontowano). Załogę schronu miał stanowić 1 oficer, 3 podoficerów i 17 szeregowych.

Obiekt nr 2 - Schron ciężki o odporności D przeznaczony dla armaty ppanc. i broni maszynowej . Uzbrojenie schronu stanowiła forteczna armata przeciwpancerna wz.38 kal.37mm, 2 ckm i rkm. Do oświetlania pól ostrzału miał służył reflektor (nie zamontowany). Planowano uzbroić schron w kopułę pancerną (kopuły nie zamontowano). Załogę schronu miał stanowić 1 oficer, 3 podoficerów i 13 szeregowych.

Obiekt nr 3 - Schron ciężki o odporności D. Dodatkowym uzbrojeniem schronu była armata forteczna ppanc. kal.37mm wz.38. Zainstalowany został w schronie pancerz pod taki model armatki ( 37 mm a.f.wz.38 O.S. Nr 1 1939 ). Planowano uzbroić schron w kopułę pancerną (kopuły nie zamontowano).  Załogę schronu miał stanowić 1 oficer, 3 podoficerów i 15 szeregowych.

Obiekt nr 4 - Schron ciężki o odporności D. Prawdopodobnym dodatkowym uzbrojeniem schronu była armata forteczna ppanc. kal.37mm wz.38. Planowano uzbroić schron w kopułę pancerną (kopuły nie zamontowano). Do oświetlania pól ostrzału służył reflektor (nie zamontowane). Załogę schronu miał stanowić 1 oficer, 4 podoficerów i 13 szeregowych.

Obiekt nr 5 - Schron ciężki o odporności C. Do oświetlania pól ostrzału miały służyć dwa reflektor (nie zamontowane). Planowano uzbroić schron w kopułę pancerną (kopuły nie zamontowano). Załogę schronu miał stanowić 1 oficer, 13 podoficerów i szeregowych.