Fortyfikacje przejęte po państwach zaborczych

 

    Fortyfikacje przejęte przez państwo Polskie po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku, a odziedziczone po państwach zaborczych należy podzielić na trzy grupy:

1. Twierdze o obwodzie zamkniętym: austriackie (Przemyśl, Kraków), niemieckie (Poznań, Grudziądz, Toruń), rosyjskie (Modlin, Dęblin, Łomża, Warszawa, Grodno, Brześć, Kowno, Dubno, Równe, Łuck).

2. Obszary warowne i umocnione przedmościa: austriackie (Obszar Warowny Lwów oraz przedmościa na linii Sanu i Dniestru - Sieniawa, Jarosław, Mikołajów, Halicz, Jezupol, Niżniów, Zaleszczyki), niemieckie (Fordon), rosyjskie (Twierdze Zegrze i Osowiec oraz przedmościa linii Narew - Biebrza: Pułtusk, Serock, Różan).

3. Zapory: niemieckie (zapory wodne i leśne w Prusach Wschodnich), rosyjskie (Ostrołęka).

Po 1945 roku i zakończeniu II Wojny Światowej część tych umocnień znalazła się poza granicami Polski. 

W granicach Polski znalazły się jednak dodatkowo m.in. Twierdze: Kłodzko, Wrocław, Kostrzyn, Szczecin i Fortyfikacje Mazurskie z Twierdzą Boyen.