Od 1933 roku rozpoczęto budowę pojedynczych punktów oporu na Górnym Śląsku. Prace budowlane prowadziła 23 DP. Pierwsze wybudowane schrony były małe i zaprojektowane były bardzo oszczędnie. Kolejne lata to już formy duże i bardziej skomplikowane. W 1938 roku umocnienia te liczące wzdłuż frontu ok. 21 km. nazwano Obszarem Warownym Śląsk, w skład którego wchodziło 9 samodzielnych Punktów Oporu, schrony samodzielne i zbiornik wodny na rzece Brynicy z przewidywanym obszarem zalewowym. Na terenie Obszaru Warownego Śląsk wiele miejsc przygotowano do wysadzenia (punkty strategiczne). Schrony Obszaru Warownego Śląsk uzbrojone były standardowo w karabiny maszynowe. Część wybudowanych obiektów to duże tradytory artyleryjskie dla dział 75 mm i schrony uzbrojone w działka ppanc. 37 mm. Wybudowano również tzw. obiekty pozorne. W lipcu 1939 r na wniosek Gen. brygady J. Sadowskiego Obszar Warowny Śląsk został rozbudowany i wzmocniony żelbetowymi schronami polowymi (min. pozycja Pszczyna i umocnienia w rejonie Częstochowy). Fortyfikacje śląskie są drugimi co do wielości polskimi budowlami obronnymi powstałymi w okresie II Rzeczypospolitej. Liczą obecnie ok. 200 schronów różnej wielkości, wytrzymałości i przeznaczenia. Jako jedno z najsilniejszych miejsc obronnych w systemie Obszaru Warownego Śląsk uważany jest punkt oporu wzgórze 310 - Bobrowniki położony w zakolu rzeki Brynica.

Wiosną 1939 roku w odpowiedzi na polskie fortyfikacje wzdłuż granicy Górnego Śląska Niemcy zaczęli budowę śląskiej pozycji umocnionej. Umocnienia te rozrzucono wzdłuż granicy na długości ponad 40 kilometrów.