Linia Narew-Biebrza

 

Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku Polska odziedziczyła po państwach zaborczych fortyfikacje. 

Po Rosji Carskiej odziedziczono min. ufortyfikowaną linię Narew-Biebrzai. 

W skład tych umocnień wchodziły twierdze: Modlin, Zegrze, Łomża, Osowiec. Uzupełnieniem fortyfikacyjnym linii twierdz były umocnienia w: Serocku, Pułtusku, Różanie, Ostrołęce. Umocnienia rosyjskie na linii Narwi i Biebrzy należy traktować łącznie bez względu na ich rodzaj: twierdze, przedmościa, zapory. Umocnienia te spełniały rolę obronną, a w przypadku operacji zaczepnych na Prusy Wschodnie miały stanowić dla armii rosyjskiej bazę wypadową . 

W okresie międzywojennym we wszystkich twierdzach linii Narew - Biebrza prowadzono prace tak porządkowe, jak i budowlane przy unowocześnianiu umocnień. 

W celu rozpoczęcia budowy nowych umocnień stałych na linii Narew-Biebrza na wiosnę 1939 roku sporządzono aktualizację wcześniej wykonanych studiów terenowych. W kwietniu 1939 roku zgodnie ze studiami terenowymi rozpoczęto prace budowlane przy punktach fortyfikacji stałej w rejonach miejscowości Wizna, Nowogród, Goniądz, Osowiec i Augustów

Latem stosując się do otrzymanej instrukcji Armia Modlin i Samodzielna Grupa Operacyjna Narew rozpoczęła w sierpniu 1939 roku również wzmacnianie Linii Narew - Biebrza schronami  żelbetowymi typu polowego. Schrony takie zostały wybudowane w rejonie Modlina, Zegrza, Pułtuska, Ostrołęki, Nowogrodu, Łomży, Wizny, Goniądza, Augustowa

Powstała linia umocnień Narew-Biebrza-Netta-Kanał Augustowski, ciągnąca się od Modlina aż do Grodna.