Rejon Umocniony Hel

 

          HEL - miasto na półwyspie helskim. Plan ufortyfikowania Wybrzeża polskiego zaczęto opracowywać już w 1920 roku. Bliskość granicy niemieckiej oraz wrogo usposobionego wobec polski Wolnego Miasta Gdańsk i związane z tym późniejsze zagrożenie Gdyni zadecydowało o uznaniu Helu za rejon o szczególnym znaczeniu dla Marynarki Wojennej i o przedsięwzięciu budowy umocnień. W roku 1931 rozpoczęto budowę stanowisk ogniowych dwóch dwudziałowych baterii armat 105 mm. W latach 1933-35 zbudowano na Helu czterodziałową baterię armat średniego kalibru - 152,4 mm. firmy Bofors. Każde działo umieszczono na podstawie fortecznej i spoczywało na bloku żelbetowym będącym schronem, wewnątrz którego znajdowały się dwie izby magazynowe dla amunicji oraz schron dla załogi. Pokrycie stanowiła sieć maskująca, uzupełniona makietami drzew. W tym samym czasie na Helu zainstalowano 3 baterie armat plot 75 mm, po dwa działa każda. W 1936 roku uznano cały półwysep Hel za Rejon Umocniony Hel i od tego momentu bez zgody władz wojskowych na półwyspie nie wolno było nic budować, ani nawet wycinać pojedynczych drzew. Komendantem Rejonu Umocnionego Hel został mianowany kmdr por. Włodzimierz Steyer. Po uznaniu Helu Rejonem Umocnionym przewidywano dalszy rozwój umocnień, m.in. budowę baterie artylerii nadbrzeżnej kaliber 320 mm oraz drugą baterię 152,4 mm, a także kilku baterii artylerii plot.

Prace te jednak do 1 września 1939 roku nie zostały wykonane, pozostając jedynie projektem. W skład Rejonu Umocnionego Hel wchodził min. "ośrodek oporu Jastarnia".