Fortyfikacja stała i fortyfikacja polowa

 

         FORTYFIKACJA jest to ogólnie ujmując sztuka przystosowania terenu do obrony za pomocą odpowiednich umocnień. W polskiej szkole fortyfikacyjnej wyróżniamy fortyfikację stałą i fortyfikacje polową. Często lansowana jest teoria o trójstopniowym podziale fortyfikacji na: stałą, polową i półstałą. W odniesieniu do polskiej fortyfikacji nie powinno się również używać tak popularnych stwierdzeń, jak " fortyfikacja stała z elementami fortyfikacji polowej", bądź "fortyfikacja polowa z elementami fortyfikacji stałej". We wszystkich polskich dokumentach i podręcznikach wojskowych, fortyfikacja jest stała, albo polowa. Tego podziału należy się trzymać. Nie wolno nam go samowolnie zmieniać.

Fortyfikacja stała - umocnienia wzniesione przy użyciu materiałów trwałych, jako celowe przygotowanie określonego miejsca do planowanej obrony. Fortyfikacja stała budowana była przez specjalnie do tego powołaną grupę cywilnych, najemnych robotników. Kontrolę nad pracami powierzano kierownictwu wojskowemu. Przykładem polskiej fortyfikacji stałej z okresu międzywojennego jest Obszar Warowny Śląsk.

Fortyfikacja polowa - różni się od fortyfikacji stałej tym tylko, że budowana jest doraźnie w trakcie lub bezpośrednio przed działaniami wojennymi na danym obszarze. Fortyfikacja polowa budowana jest przez jednostki wojskowe stacjonujące na danym terenie. Przykładem polskiej fortyfikacji polowej może być pozycja Mława ( w 1939r. pas działania 20 DP ), gdzie wybudowano schrony żelbetowe typu polowego.