Wyposażenie polskich schronów

 

           Polskie schrony bojowe były budowane tak, aby można było w nich używać standardowego uzbrojenia jakie posiadało Wojsko Polskie, przeważnie na specjalnych podstawach i wyposażone w odpowiednie urządzenia do pochłaniania gazów spalinowych. Schrony artyleryjskie były uzbrojone w armatę 75mm. wz. 1897. Schrony do obrony przeciwpancernej uzbrojone były w działka ppanc. firmy Bofors wz.36 kaliber 37 mm. Jako broń maszynowa w kopule bojowej jak i za płytą pancerną używany był najczęściej ciężki karabin maszynowy Browning wz.30 i erkaem Browning wz.28 na amunicję Mauser kaliber 7,92 mm. Na wyposażeniu osobistym żołnierzy znajdowały się dodatkowo karabinki lub karabiny Mauser wz.98 lub karabinki wz.29 kaliber 7,92 mm. jak też karabin ppanc Ur wz.35. kaliber 7,92mm.

Planowano wybudować schrony, w których miały być zamontowane wierze artyleryjskie uzbrojone w działa 105mm. i działka ppanc 37mm.(po planowanym przezbrojeniu armii polskiej działka ppanc. 47 mm.). Wież pancernych dla artylerii ze względów technicznych nigdzie jednak nie zainstalowano. Plany te dotyczyły szczególnie najbardziej eksponowanych odcinków pozycji poleskich.

Schrony fortyfikacji polowej były wyposażane również w taką samą broń jak umocnienia stałe.