Fortyfikacje SGO Polesie

  

         SGO “Polesie” - otrzymała zadanie obrony pasa długości 150 km od Horynia do Klecka w składzie 2 dywizji piechoty i brygady kawalerii. Przez dłuższy czas istniała koncepcja sformowania Armii Polesie. Ostatecznie jednak podjęto decyzję o skróceniu jej frontu przez oddanie Armii Wołyń odcinka Sarny. W wielu dokumentach z 1938 roku można jednak spotkać zwyczajowe nazewnictwo "Armia Polesie". Wydaje mi się jednak, że zwrot ten był używany jedynie zwyczajowo w celu podkreślenia rangi samodzielnej jednostki organizacyjnej i był rozumiano jako "SGO Polesie".

Pas działania SGO Polesie podzielony został na 2 odcinki: Hancewicze, Łuniniec. Budowa fortyfikacji żyła jednak oddzielnym losem, a Inspektorat Polesie nadzorował również budowę odcinka Sarny.

Ogółem na odcinku Polesie (w tym Sarny) w latach 1933-1939 planowano wznieść 660 obiektów bojowych. Odpowiednio: Hancewicze - 175 obiektów, Łuniniec - 127 obiektów, Sarny - 358 obiektów.

Dodatkowo jako pozycję drugiej linii traktowano I Wojenne fortyfikacje niemieckie i austriackie. Z ogólnej liczby około 3500 schronów postanowiono zachować 367 sztuk.

 

Dowódca SGO Polesie (prawdopodobny)  - Generał Broni Kazimierz Sosnkowski

skład: 8DP, 30DP, Mazowiecka BK, Flotylla Pińska, oddziały forteczne, KOP oraz jednostki lotnictwa. 

Plan działania SGO Polesie - źródło R.Szumański "Plan operacyjny wschód"