Fortyfikacje Armii Baranowicze

  

         Armia “Baranowicze” - otrzymała zadanie obrony pasa długości 120 km od Klecka do puszczy Nalibockiej w składzie 4 dywizji piechoty i 2 brygad kawalerii. 

Na terenie działania Armii Baranowicze od 1928 roku rozpoczęto budowę stałych fortyfikacji. Na początku prace związane były ze studiami terenowymi, a potem rozbudową i modernizacją fortyfikacji I wojennych (lata 1931-1936) i wznoszenia nowych umocnień (lata 1937-1939). Odcinek Baranowicze podzielony został na 5 pododcinków: Niemen, Serwecz, Brama Horodyszcze, Centralny, Szosa Słucka.

Ogółem na odcinku Baranowicze w latach 1931-1939 wyremontowano - przebudowano lub wzniesiono ok. 350 schronów bojowych, z czego w okresie od 1936 - 1939 wykonano projekty około 80 nowoczesnych schronów. Fortyfikacje Armii "Baranowicze" ostatecznie miały tworzyć ciągły pas umocnień od Horodyszcz do Jeziora Wyganowskiego. Do wybuchu wojny ze Związkiem Radzieckim (17.IX.1939) zrealizowano ponad 80% planowanych prac.

 

Dowódca Armii Baranowicze (prawdopodobny)  - Generał Dywizji Tadeusz Ludwik Piskor

skład: 9DP, 20DP, 18DP, 28DP, Nowogródzka BK, Podlaska BK, KOP. Lotnictwo: 4 toruński Plot.

Plan działania Armii Baranowicze - źródło R.Szumański "Plan operacyjny wschód"